Achtung Panzer 015 137-140 (Hornisse-Nashorn), Publikacje militarne i modelarskie - broń pancerna (Vanguard, ...
[ Pobierz całość w formacie PDF ]
Panzerjäger Hornisse / Nashorn
Sd.Kfz.164
8,8 cm Pak 43/1 (L/71) auf Geschützwagen III und IV (Sf)
Zimą 1941 roku niemieccy konstruktorzy zdecydowali o wykorzystaniu zarówno podwozia Panzer III, jak i Panzer IV w charakterze podstawy niszczyciela czołgów. Jednak gdy okazało się, że obydwa nie stanowią odpowiedniej samobieżnej podstawy pomysł ten odrzucono. W ich miejsce wykorzystano specjalnie zaprojektowane przez zakłady Alkett podwozie – Geschützwagen (podwozie działa) III/IV. Powstało ono poprzez połączenie elementów PzKpfw III (głównie wersji Ausf J – silnik, pompa paliwowa, układ kierowniczy i sterowania) oraz PzKpfw IV (głownie wersji Ausf F – zawieszenie). W lutym 1942 roku Alkett przedstawił projekt nowego pojazdu Panzerjäger Hornisse (Szerszeń), uzbrojonego w działo 88mm Pak 43 L/71 i opartego o podwozie Geschützwagen III/IV. W drugiej połowie 1942 roku ten typ podwozia został także wykorzystany przy opracowaniu wozu Hummel (Sd.Kfz.165). Hornisse miał przesunięty centralnie silnik i przedłużone podwozie w celu zapewnienia odpowiedniej przestrzeni i wyważenia pojazdu w związku z zastosowaniem długolufowego działa 88mm. Z powodu dużej masy działa i ograniczonej nośności podwozia postanowiono zastosować jedynie lekki pancerz chroniący 4(5)-osobową załogę. W październiku 1942 roku zaprezentowano Adolfowi Hitlerowi model z miękkiej stali, który został przez niego zaakceptowany. Hitler oczekiwał, że do maja 1943 roku rozpocznie się seryjna produkcja tych pojazdów.
Na początku 1944 roku zmieniono w trakcie produkcji układ przedniej płyty kierowcy i zastosowano nowsze działo 88mm Pak 43/1 L/71, tworząc dwa różniące się między sobą warianty. 24 (lub 27) lutego 1944 roku z rozkazu Hitlera drugi, nowszy wariant nazwano Nashorn (Nosorożec). Hornisse i Nashorn były prawie identyczne, różniły się jedynie płytą przednią kierowcy i działem, jednak zewnętrznie było to niedostrzegalne.
Nashorn wraz z załogą podczas testów.
Pomimo słabego opancerzenia obydwa pojazdy zapewniały tak bardzo potrzebne podwozie jezdne długolufowemu działu przeciwpancernemu 88mm. Ograniczona przestrzeń w przedziale bojowym umożliwiała przewożenie jedynie 24 – 40 sztuk amunicji. Załogi Hornisse i Nashorn umieszczone były w otwartym od góry przedziale bojowym, a co za tym idzie, narażone były na niesprzyjające warunki pogodowe. Ochronę przed opadami mogły zapewnić płócienne zadaszenia. Obydwa wozy nie posiadały w kadłubie karabinu maszynowego, dlatego też wewnątrz przewożono pojedynczy karabin MG 34 lub MG 42 do obrony miejscowej. W okresie luty 1943 – marzec 1945 wyprodukowano 474 wozy Nashorn i 20 wozów Hornisse. Obydwa warianty opracował Alkett, produkcję prowadzono zaś w zakładach Deutsche Eisenwerke w Tieplitz-Schonau.
Produkcja pojazdów Hornisse / Nashorn
Okres produkcji
Liczba wyprodukowanych
1943
345
1944
133
1945
16
Pojazdy Hornisse i Nashorn przydzielano do jednostek schwere Panzerjäger Abteilung. Ich debiut bojowy miał miejsce podczas ofensywy pod Kurskiem w ramach 655.sPzJagAbt i/lub 560.sPzJagAbt. Udowodniły wtedy, że ze swym silnym uzbrojeniem są skutecznymi niszczycielami czołgów, pomimo wysokiej sylwetki i słabego opancerzenia. Stworzono sześć jednostek schwere Panzerjäger Abteilung, wyposażonych w 30 Nashornów każda. Wzięły one udział w walkach na wszystkich frontach (np. 525.schwere Panzerjäger Abteilung w 1944 roku we Włoszech). Każdy z takich oddziałów składał się z kompanii dowodzenia oraz 2 – 3 kompanii, po 4 plutony każda. W skład kompanii wchodziło 14 – 17 Nashornów, a plutonu 4 – 5 sztuk tych pojazdów. Z czasem wozy Nashorn były zastępowane przez nową generację silniejszych i lepiej opancerzonych Panzerjägerów, jak np. Jagdpanzer IV i Panzerjäger V Jagdpanther, jednak w służbie pozostały do końca wojny.
Nashorn w akcji!
Najsławniejszym asem był dowódca plutonu 1.kompanii 519.sPzJagAbt ppor.Albert Ernst. Dowodził on później 1.kompanią 512.sPzJagAbt (wyposażoną w pojazdy Jagd-
tiger). 23 grudnia 1943 roku zniszczył 14 radzieckich czołgów w ciągu jednego dnia, używając jedynie 21 sztuk amunicji. Początek bitwy miał miejsce w okolicach Witebska, dlatego też Albert Ernst otrzymał przydomek „Tygrysa z Witebska”. W grudniu tego roku Ernst zniszczył ogółem 19 czołgów nieprzyjaciela i 22 stycznia 1944 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim. Donoszono również, że w początkach marca 1945 roku por.Beckmann z 88.sPzJagAbt zniszczył w okolicach Marzdorf radziecki JS-2 z odległości 4600 metrów. Niektóre załogi Nashornów informowały, że są w stanie wyeliminować radzieckie czołgi T-34 z odległości ponad 4000 metrów. Zgłaszano także liczne zniszczenia czołgów KV i JS-2, a także dział szturmowych SU-152, ISU-122 i ISU-152. Nashorn z 2.kompanii 93.schwere Heeres Panzerjäger Abteilung jest odpowiedzialny za zniszczenie jedynego w Europie czołgu M26 Pershing. Pershing z 3.Armored Division został trafiony pojedynczym strzałem z odległości 250 metrów. Zdarzenie to miało miejsce 6 marca 1945 roku w mieście Niehl w pobliżu Kolonii.
Dane techniczne pojazdów Hornisse / Nashorn
Masa
24000 kg
Załoga
4 – 5
Silnik
Maybach HL 120 TRM / 12-cylindrowy / 300KM
Prędkość
Na drodze: 42km/h
W terenie: 20 – 24km/h
Zasięg
Na drodze: 260km
W terenie: 130km
Zbiornik paliwa
470 litrów
Długość
8,44m (z działem)
Szerokość
2,86m
Wysokość
2,65m
Uzbrojenie
88mm Pak 43 L/71 & 1 x 7,92mm MG 34/42 (wczesny)
88mm Pak 43/1 L/71 & 1 x 7,92mm MG 34/42 (późny)
(1 x MG przewożony wewnątrz)
Amunicja
88mm – 24 – 40 sztuk
7,92mm – 600 sztuk
Pancerz (mm/kąt)
Kadłub przód: 30/20
Nadbudówka przód: 10/37
Kadłub boki: 20/0
Nadbudówka boki: 10/16
Kadłub tył: 20/10
Nadbudówka tył: 10/10
Kadłub góra,dno: 15/90
Osłona działa: 10/37
Grubość przebijanej płyty pancernej nachylonej pod kątem 30° od pionu
88mm Pak 43 L/71
Amunicja
100m
500m
1000m
1500m
2000m
Panzergranate 39
203mm
185mm
165mm
148mm
132mm
Panzergranate 40/43*
237mm
217mm
193mm
171mm
153mm
*z jądrem wolframowym
Wnętrze Nashorna z działem 88mm.
139
[ Pobierz całość w formacie PDF ]